.
Buenos Aires al primer día de febrero del 2026

Que ponía su mano en mis hombros. Yo raramente tropezaba
porque él irradiaba el calor de las manzanas y la paz del
tilo. Era el árbol de mis pasos. Y volviendo a casa,
regresaba al paisaje que me hacía humana.
regresaba al paisaje que me hacía humana.
Eu estava habituada a vir para casa com um velho amigo
Que me punha a mão nos ombros. Eu raramente tropeçava
Porque dele irradiava o calor das macieiras e a paz das
Tílias. Era a árvore dos meus passos. E, regressando a casa,
Regressava à Paisagem que humana me fazia.
Que me punha a mão nos ombros. Eu raramente tropeçava
Porque dele irradiava o calor das macieiras e a paz das
Tílias. Era a árvore dos meus passos. E, regressando a casa,
Regressava à Paisagem que humana me fazia.
Maria Gabriela Llansol
. Maria Gabriela Llansol . Lisboa. Portugal . 1931 – Sintra . Portugal . 2008
Versión . Nidia Hernandez Brizuela
Versión . Nidia Hernandez Brizuela
.... Fotograma . Juste la fin du monde . Xavier Dolan
.